Idrisle Dursun, kahvede ayri masalarda hafif sıkkın oturuyorlar. Idris sesleniyor: - Bana "ayran" desene... - Ayran! - Uyy, ben da senun karuna hayran! Fena halde bozulan Dursun, biraz sonra Idrise sesleniyor: - Bana "gazoz" desena... - Gazoz... - Uyy, ben da senun karini öptum... Idris, dudak büküyor: - Bu söylediğunun kafiyesi yoktur... Dursun sözü bagliyor: - Kafiyesi yoktur ama asli vardur!